مباحث اعتقادی مانند توحید، نبوت و معاد، دارای جایگاه ویژه‌ای در اسلام است. انتقال موثر این مباحث همواره یکی از دغدغه‌های اصلی بزرگان دین بوده است. یکی از راهبردهای مؤثر برای بیان اصول اعتقادی استفاده از زبان هنر به خصوص در عصر حاضر است. اشعار آئینی، بستری نوین در تبیین عقاید اسلامی با رسانۀ هنر است. سرودن اشعار توحیدی، برخاسته از قلوب دائم‌المحزون شاعر ولایت‌مدار، انجام یک رسالت دینی در قالب هنر است. در این میان سرودن شعر مهدوی، جلوه‌ای ساده از عبودیّت و ولایت مداری با محوریت انتظارمنجی است. مجاهدی متخلّص به«پروانه» در جایگاه پدر شعر آئینی قرن معاصر، احیاگر شعائر اسلام با زبان منظوم است که فرهنگ شیعی مانند فرهنگ انتظار را در قالب هنر به مخاطب انتقال می‌دهد. این پژوهش که به شیوۀ توصیفی _ تحلیلی، با روش کتابخانه‌ای تنظیم شده است، تصویرگر اعتقادات، فرهنگ انتظار و باورهای یک هنرمند منتظر امام زمان؟عج؟ به جایگاه ولایت تشریعی است که آراء و دیدگاه‌های مهدوی خود را با زبان ساده و شاعرانه، مبتنی بر بلاغت، بیان کرده است. پژوهش حاضر پاسخی به این پرسش است که مجاهدی، رویکرد انتظار را بر پایۀ ولایت تشریعی، چگونه مطرح کرده است؟