مقاله حاضر به تحلیل کاربست زبان بدن، به عنوان ابزاری مؤثر در ترویج آموزه‌های مهدویت می‌پردازد. با این فرض که زبان بدن به عنوان یک تکنیک ارتباطی، تأثیر ژرفی بر انتقال مفاهیم دینی و تربیتی دارد. زبان بدن، به عنوان تبلور حالات فکری و عاطفی انسان، به‌ویژه در متون دینی، نقشی کلیدی بازی می‌کند.
این پژوهش با بهره‌مندی از روش تحلیلی ـ توصیفی، به بررسی و تحلیل کاربست رفتارهای غیرکلامی پیوسته با مهدویت، بر پایه منابع دینی و به‌ویژه سیره پیشوایان ائمه معصوم(ع) می‌پردازد.
این تحقیق نشان می‌دهد که زبان بدن به عنوان رسانه‌ای قوی برای انتقال پیام‌های تربیتی و آموزشی عمل می‌کند. حرکات غیرکلامی، مانند: چگونگی‌های چهره، چشمان، حرکات دست‌ها، و ... علاوه بر توانمندسازی بُعد عاطفی و معنوی، می‌توانند به افزایش معرفت نسبت به مهدویت و نهادینه‌سازی آموزه‌های مربوط به آن در میان پیروان کمک کنند.
نتیجه‌ اینکه عنصر ارتباطات غیرکلامی در تبیین و ترویج آموزه‌های دینی و مهدوی تأکید دارد و نشان می‌دهد که زبان بدن نه فقط مفاهیم تربیتی را به‌خوبی می‌رساند، بلکه از نظر تأثیرگذاری، از توانمندی‌های بالایی برخوردار است. این یافته‌ها می‌توانند راهکارهایی رفتاری برای مبلغان دینی در بهره‌برداری مؤثر از زبان بدن در انتقال معارف مهدوی ارائه دهد.